1 juni de meteorologische zomer is begonnen.

Gapend zitten de heren cornelissen moe en voldaan over de rit van Kerkrade naar Kerkrade. Ca 50 km. Een felle klim na de start joeg ons uit het zadel. Verder in het veel bezongen schone Landschap, was het veel stijgen en dalen.

Na zuchten en puffen reden we Eys  binnen waar pal om de hoek het etablissement  van "de Twee Oude Tantes" zich bevond.

Omdat lunchtijd naderde konden we de verleiding niet weerstaan om een verkennend onderzoek te doen naar de kwaliteit van de Limburgse Vlaai.... Uitstekend!

Vervolgens hadden we een bezoek gepland bij Jeroen en Françoise van Gorkum. De schoonfamilie van Esther, en  hun nieuw ontworpen woning in het Geuldal bij Wylre. Fantastisch ontwerp en met zorg vormgegeven en ingepast in het landschap.

Één klim was zeer zwaar en vereiste langdurige wandeling en het stalen ros moest voortgeduwd worden. Rustend op een bankje zag je het wuivend graan als een psychedelisch spel van de natuur.

De kwaliteit van de Fletcher e-bikes laat te wensen over.

Boven op de "berg" was er gelukkig een geduldig wachtend bankje. Uitpuffen geblazen dus.

Een vrolijk keuvelend groepje fietsters omlijstten het genoeglijk genieten van het spel van lucht en bebost heuvellandschap. Een bijna religieuze ervaring, bekrachtigd door het opschrift "eert de Schepper". De schone dame die zich er naast vleide gaf het geheel welhaast een extra zinnenprikkelende ervaring.

De afdaling werkte ontnuchterend en bracht het drietal weer met beide wielen in het dal.

Het vinden van dit Fletcher hotel was een ware speurtocht. Slecht aangegeven op het kaartje. Speurzin en zin een verfrissing zorgde voor het teleurstellend einde van de rit. Cees zijn fietsaccu was leeg en we hebben uiteindelijk het meest trieste en desolate hotel van ons land getroffen. Nota bene geïntegreerd in de voetbaltafel van Roda JC. HOE VERZIN JE HET...

Geen terras of wat dan ook. Eten op de kamer. Maar we klagen niet...