woensdag 2 juni..

Zonder weemoed afscheid genomen van het hotel ... er overkwam uw scribent een gevoel van het uitzicht vanuit een bajes, maar dan met horizontale tralies.¿¿

De baas van het zaakje heeft het goed voor elkaar. Hij mag een Aston Martin berijden..

Voor het contrast mijn fiets er naast geplaatst.

Nadat Kees een andere en hopelijk beter fiets had verworven snelden we naar betere oorden. De zon deed al vroeg zijn of haar best, zodat wij dat ook moesten.....

Bijna tropische waarden in het Geuldal..

DE NAAMSVERANDERING...

Trouwe volgers van onze bloggingen weten dat Kees als bijnaam snelle Kees heeft. Tijdens onze wandelavonturen  was hij de andere twee vaak ver vooruit gelopen. Nu is deze rol overgenomen door Cees... SNELLE CEES... Soms was hij uit het zicht verdwenen,  de andere twee vertwijfeld achterlatend. Hoe ouwer hoe sneller....

Na het prima diner hebben we onder dreiging van onweersbui een flinke wandeling gemaakt in het coroniaallege  Valkenburg. Eindelijk dat dorp voor onszelf. Ook leuk!?

Na het vertrek vanaf voetbalpaleis Roda JC  reden we plotseling Duitsland binnen over een asfaltweg die die benaming nauwelijks verdiende. Een weg vol gaten en reparaties, gruis en rommel, de BRD onwaardig.

Via Bocholz kwamen we weer op Nederlands grondgebied  en in het mooie heuvelland aan de zuidgrens van Nederland. Langs Holset en Lemiers, wie heeft daar ooit van gehoord, richting Mechelen.Schitterend glooiend landschap met soms pittige klim trajecten in de route.Vlak bij knooppunt 90 raakten we ons pad kwijt maar dank zij de in de groep aanwezige bekendheid met de lokale situatie werd de route herpakt bij Epen.

Via Mechelen, Epen, Eperheide, allemaal lieflijke dorpjes die langs de routes leven van het toerisme middels cafes, terrassen, eetgelegenheden enzovoorts. We kwamen aan in het bekende Slenaken op enkele honderden meters van de grens met Belgie en Hotel de la Frontiere prominent langs de weg.

Na ruim tweeeneenhalf uur fietsen was het toch wel tijd voor een vochtige versnapering en enig voedsel om de energieopwekking gaande te houden.

Na een welverdiende pauze werd teruggeblikt op het reistempo en besloten wat vaker gebruik te maken van de mooie terrasjes en stopplekjes, We zijn uiteindelijk pensionados en niet meer gedreven door werk... hoewel dat laatste toch niet helemaal verleden tijd is gehoord de opborrelende discussies.

Vanaf Slenaken reden we door mooi geploegd of gemaaid heuvelland met fraaie uitzichten richting Margraten. 

De keus werd gemaakt om niet langs de  Amerikaanse Oorlogsbegraafplaats te gaan omdat het erg warm was en we die alledrie al eerder hadden bezocht.

Vandaar via Sibbe naar Vilt en Valkenburg via een forse afdaling.

Deze dag werd gekenmerkt door vele en lange  afdalingen en weinig klimmen, hetgeen ons eigenlijk verbaasde hoe dat mogelijk was.

Het hotel in Valkenburg werd dankzij lokale kennis snel gevonden en gelukkig was daar een prima terras en goede service.

Na een middagje luieren en na het eten zijn we Valkenburg centrum nog ingelopen Een kleine 20 minuten lopen van het hotel en zelden hebben we dat drukke Valkenburg zou uitgestorven gezien. Wel mooi opgeknapt en veel gerestaureerd in de voorbije jaren.

Snel terug naar het hotel waar we in de tuin met andere gasten nog genoeglijk hebben zitten kletsen tot dat rond half tien de eerste druppels van het lang verwachtte noodweer vielen.

Het was een mooie dag geweest